Categorieën
Geen categorie

Schuldgevoel versus schaamtegevoel


Toen onze dochter een eetstoornis ontwikkelde, kreeg ik zeer regelmatig te maken met een schuldgevoel. Een schuldgevoel dat zij uitte in schaamte. En niet zomaar een schaamtegevoel maar een hele intense, die me het gevoel gaf dat ik nog maar heel klein was. Het schaamtegevoel zorgde ervoor dat ik niet graag meer buiten kwam en verjaardagen en feestjes het liefst ontweek.

De omgeving deed daar regelmatig een schepje bovenop. Uiteraard niet bewust om mij een schuldgevoel aan te praten! Maar wanneer er een bepaald thema of een bepaalde emotie speelt in je leven, lijkt het wel of de omgeving daar een schepje bovenop doet. Alsof je een emmertje schuld hebt staan en iedereen daar een schepje indoet, zonder dat die zich beseft in welk emmertje het terecht komt.

Een vraag als: “Hoe kan het toch dat jullie dochter een eetstoornis heeft, jullie lijken altijd zo’n fijn gezin?” hakte er altijd flink in en zorgde ervoor dat ik volledig van slag raakte. Dat was niet zichtbaar voor de ander, want stamelend kon ik die vraag nog wel enigszins beantwoorden. Maar het gevoel dat ik had als ik dan wegliep van het gesprek is met geen pen of toetsenbord te beschrijven.

Ik moest toch wel iets fout gedaan hebben waardoor mijn dochter ziek was geworden?

Tijdens de systeemgesprekken die we volgden vanuit de kliniek waar mijn dochter in behandeling was, werd dit gevoel niet minder. Er werd met zo weinig empathie gecommuniceerd en in mijn beleving altijd vanuit het standpunt ‘waar gaat het in dit gezin fout’ gekeken. Ik ging altijd intens verdrietig en uit het veld geslagen uit zo’n gesprek. En mijn schuldgevoelemmertje was weer meer gevuld.

Na een aantal jaar, toen ik weer terug in mijn kracht stond, en niet langer een onderdeel was van de eetstoornis van mijn dochter, kon ik me weer intens schuldig voelen als ik een fijne dag had gehad. Want hoe kon ik het fijn hebben als ik zo’n ziek kind thuis had?  

Schuldgevoel uit liefde

Ik ben me puur uit nieuwsgierigheid eens gaan verdiepen in het gevoel schuld.. Waar komt het vandaan? Waarom voelen we schuld?
En ik ben tot een mooie ontdekking gekomen die ik graag met je wil delen: schuldgevoel heeft alles te maken met liefde en verantwoordelijkheidsgevoel. Je wilt met man en macht degene beschermen waar je zoveel van houdt.
Wanneer je intens van iemand houd, zoals ik van mijn dochter 😊, wil je dat het haar goed gaat en wil je haar beschermen voor nare levenslessen.

Dit is dus waar schuldgevoel door ontstaat, uit pure liefde!

Ik ben niet schuldig, ik voel me schuldig

Voor mij maakt dit een enorm verschil, het besef dat ik me naar haar toe schuldig voel uit pure liefde voor haar komt.
Het zorgt ervoor dat ik me niet klein voel, maar dat ik de liefde voel stromen.
Het zorgt ervoor dat mijn emmertje schuldgevoel naar de buitenwereld ondersteboven staat en dus niet gevuld kan worden door een ander.
Het zorgt ervoor dat ik tijdens een gesprek met een ander mijn grens aan kan geven, en  dingen vertel waarvan ik vind dat ze gedeeld mogen worden.


Wil jij ook leren jouw emmertje ondersteboven te zetten?

In mijn praktijk zorg ik ervoor dat er ruimte is voor de moeders om het schuldgevoel te uiten. Daarvoor is een gevoel van veiligheid essentieel, want zeggen dat je je schuldig voelt is niet zomaar iets. Je loopt immers het gevaar dat iemand een schepje in je emmertje doet.
Het gevoel schuldig kan ik niet zomaar wegnemen. Ik kan de moeders wel laten inzien dat ze zich schuldig voelen maar dat ze niet schuldig zijn.
Dat het de liefde en de verantwoording voor hun dochter is waardoor ze een gevoel van schuld ervaren.

Heb jij een dochter met een eetstoornis en draag je het schuldgevoel als een last met je mee?
Weet dat ik geen schep in je emmertje erbij zal doen, maar je met liefde ernaar zal laten kijken zodat je aan het einde van de sessie je emmertje ondersteboven kan zetten.
Voel je welkom om contact met me op te nemen via info@coachingvanharttothart.nl of via 0615664325

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.