Blog

Dit is toch niet te geloven!

Zomaar op een woensdagavond plaats ik een advertentie in een facebookgroep over mijn bijeenkomst die anderhalve week later plaats zou vinden.
Deze bijeenkomst is speciaal voor moeders met een dochter met een eetstoornis. Dit berichtje wordt gelezen door een dame die schrijft voor het AD. De volgende ochtend appt ze of ze mij mag interviewen want ik heb zo’n mooi verhaal te vertellen. Een paar uur later hebben we een heel fijn telefonisch interview. Natuurlijk vind ik het doodeng, maar zij stelt de vragen zo oprecht belangstellend dat ik me al heel snel open stel en het heel natuurlijk voelt.
De volgende dag heb ik het interview in mijn mailbox en stelt ze me in de gelegenheid nog wat aanpassingen te doen. De week erop staat mijn artikel samen met een mooie foto in de krant. De reacties zijn geweldig. Ik ontvang lieve meelevende appjes en mailtjes en de aanmeldingen voor de bijeenkomst stromen binnen. Zoveel moeders herkennen zich in mijn verhaal, ik leef in een ongelofelijke bubbel!

Wat gebeurt hier allemaal….

De dag nadat mijn artikel in de krant heeft gestaan belt een redacteur van een nieuwsprogramma van een commerciële zender. Zij vraagt mij of ik wil meewerken aan een reportage. Ik kan mijn oren niet geloven…. Gebeurt dit allemaal echt!?!?!
Hoe mooi het ook allemaal klinkt mijn gevoel zegt me iets anders. Ik had zogezegd een naar onderbuikgevoel. Het gevoel van “blijf op je hoede” en “word dit wel eerlijke tv”? Tegelijkertijd wil ik zó graag mijn verhaal doen! Niet uit commercieel oogpunt maar voor al die mama’s van een dochter met een eetstoornis die het zo zwaar hebben. Het probleem is nog zo onderbelicht en er rust nog zo’n taboe op eetstoornissen. Deze moeders wil ik bereiken en ze kunnen vertellen dat het écht mogelijk is een gelukkig leven te leiden. Dat als zij zelf weer in hun kracht staan ze er dan ook voor hun dochter op een veel krachtigere manier kunnen zijn.
Het eerste gesprek was heel plat. Er werden kort wat vragen gesteld en gecheckt, dubbel gecheckt, of alles wat in de krant stond wel klopt…” Ik antwoord: “Eh ja, dat waren letterlijk mijn woorden en dit is niet bepaald een onderwerp waarover ik iets zou verzinnen”.

Een week later word ik teruggebeld door degene die iets meer over de inhoud van de reportage kon vertellen. Mijn onderbuikgevoel groeide met de minuut en ik zal vertellen waarom.

Weer werd er gevraagd of alles wat in de krant stond klopte en toen ik wederom met een JA had geantwoord kwamen de vragen. “Mogen we filmen tijdens een bijeenkomst? Mogen we filmen tijdens een coachsessie? Mogen je dochters in beeld?  Kun je een klant vragen of we haar mogen interviewen”.
Op al deze vragen antwoord ik NEE en mijn onderbuikgevoel groeide….

Het enige wat telt zijn de kijkcijfers!


Toen kwam de vraag: “Is er beeldmateriaal van toen je dochter in het ziekenhuis lag?”
Mijn onderbuikgevoel groeide…… en mijn antwoord was duidelijk: “Als dat er al zou zijn dan zou ik dit absoluut niet laten gebruiken voor jullie reportage. Het gaat hier over mijn doodzieke dochter die komt niet op die manier in beeld.”
Het antwoord van de dame aan de andere kant was helder. “Als we dit soort beelden niet laten zien dan haken kijkers af en ik moet aan de kijkcijfers denken.”

Dankjewel onderbuikgevoel, hiervoor heb jij mij steeds gewaarschuwd.
Deze reportagemaakster was er totaal niet op uit om een mooie respectvolle reportage te maken. Ze wilde hoge kijkcijfers scoren met beelden van een doodziek meisje. Er was totaal geen empathie, geen respect en geen luisterend oor voor mijn verhaal.

Ik heb gehoor gegeven aan mijn onderbuikgevoel en ook op deze vraag kreeg ze van mij een luid en duidelijke NEE!
Ik heb haar vertelt wat ze wel mag filmen: “Ik wil mijn verhaal doen als moeder van twee dochters met een eetstoornis en waarom ik “coaching van hart tot hart” ben gestart. Maar dat was duidelijk niet kijkcijfer waardig want ook al beloofde ze mij de week daarop terug te bellen, heb ik niets meer van haar gehoord.

Het draait allemaal om geld.

Waarom ik dit verhaal vertel? Omdat ik het echt té vreselijk voor woorden vind dat sommige programma’s alleen maar gemaakt worden om kijkcijfers te scoren dat het niets te maken heeft met informeren van de kijker, maar puur een kwestie is van geld!
Dat als er respectvol gepraat wordt over een ziekte “dat mensen dan afhaken” zoals deze programmamaakster mij wilde doen geloven.
In mijn ogen is dit vreselijke tv en heeft dit niets te maken met de kijker informeren.